Położone na zachodnim wybrzeżu półwyspu Istria miasteczko zachwyca od pierwszego wejrzenia. Wąskie uliczki, pastelowe kamienice i zapach soli w powietrzu to tylko początek uroku Rovinja. Choć dziś to jedno z najpopularniejszych miejsc na chorwackim wybrzeżu, wciąż zachowuje intymność małego portowego miasta, w którym życie płynie nieco wolniej.
W drogę!
Logistyka
Rovinj odwiedziliśmy podczas naszej 10-dniowej podróży po Istrii. Na zwiedzanie miasta zarezerwowaliśmy parę godzin i z perspektywy czasu – to był strzał w dziesiątkę. Tego dnia udało nam się odwiedzić jeszcze Poreč, o którym przeczytacie w tym artykule.
Rovinj jest kompaktowe, a główne atrakcje dostępne pieszo. Parkowanie może być wyzwaniem w sezonie – polecamy szukać miejsc w obrębie starego miasta (cena za godzinę to około 3 euro). My chodząc w miarę sprawnie zwiedziliśmy wszystko w około 4 godziny. Bądźcie proszę wyrozumiali dla obrazków miasta, które dla Was mamy. Noc wcześniej przeszła tu potężna wichura, która zniszczyła wiele dachów, łodzi i ogródków restauracyjnych. Służby jednak stanęły na wysokości zadania i ekipy sprzątające uwijały się niczym pszczółki w ulu. Szacun!
Zarys historii
Historia Rovinja sięga czasów starożytnych. Miasto wielokrotnie zmieniało właścicieli: od Cesarstwa Rzymskiego i Bizancjum, przez Franków, aż po Wenecjan, którzy pozostawili tu największy ślad. Właśnie dzięki nim Rovinj zyskał charakterystyczny wygląd – domy stykające się ze sobą i kanał portowy przypominający włoskie miasteczka laguny. Po wojnie miasto przypadło Jugosławii, a po jej rozpadzie w 1992 stało się miastem chorwackim.
Co warto zobaczyć?
Punktem obowiązkowym jest Stare Miasto. My zaczęliśmy zwiedzanie od strony nabrzeża patrząc lekko z oddali na piękne, wąskie, kolorowe kamieniczki. Snując się wolno wzdłuż promenady portowej dochodzimy do Placu Marszałka Tito. Jest to główny plac, który ma znaczenie kulturalne, artystyczne i turystyczne miasta. Miejsce to jest otoczone barwnymi kamieniczkami, ale szczególną uwagę należy zwrócić na wieżę zegarową i Łuk Balbiego, który wprowadza nas na dawną wyspę.
Pochodząca z XIX wieku wieża zegarowa mieściła kiedyś więzienie. Dziś pełni funkcję reprezentacyjną miasta, a jej zegar skrywa w sobie części mechanizmu ze starego XVIII wiecznego zegara. Symbol lwa pod zegarem jest świadectwem szerokiego wpływu Wenecjan w to miasto. Stając tyłem do wieży można zbić piątkę z Keko, posągiem chłopca z fontanny, która jest upamiętnieniem ukończenia prac nad zaopatrzeniem miasta w wodę.
Powoli dochodzimy do Łuku Balbiego, okazałej budowli z 1680 roku. Miasto przez wieki było otoczone potężnymi murami i bramami i właśnie w miejscu jednej z bram powstał Łuk. Swoją nazwę przyjął dopiero w latach 70-tych XIX wieku za sprawą burmistrza miasta – Almoro Balbiego, który zamieścił na budowli herb swojego rodu.
Wspominałem wcześniej o tym, że owy łuk prowadził na wyspę i jest w tym sens. Do 1763 roku miasto było wyspą, dopiero później zasypano wąską cieśninę łącząc wyspę z lądem. To wiele tłumaczy chodząc bardzo wąskimi uliczkami wśród kamieniczek sklejonych ze sobą niczym w Tetrisie. Przez wieki nie wyrażano zgody na budowę nowych kamienic jedynie na rozbudowę i przebudowę już istniejących. Wąskie, wijące się uliczki, które dla nas są magicznym przeżyciem dla mieszkańców miasta przez wieki na pewno były zmorą.
To właśnie te uliczki prowadzą w górę ku imponującej katedrze św. Eufemii – patronki miasta. Sama katedra wzniesiona w XVIII wieku przyciąga nie tylko swoją barokową architekturą, ale i widokiem z wieży na Adriatyk oraz pobliskie wyspy.
Na szczycie wieży stoi posąg św. Eufemii, który obraca się zgodnie z kierunkiem wiatru – to jeden z symboli miasta.
Jeśli będziecie zmęczeni już wspinaczką i chodzeniem krętymi uliczkami możecie odpocząć na skalistych plażach prażąc się w chorwackim słońcu i snując artystyczne marzenia patrząc hen w horyzont.
My tymczasem pragniemy zabrać Was już teraz w kolejną podróż po Chorwacji.
W drogę!
Kasia & Staś
