Kategoria: Bez kategorii

Czy jest coś co może pobudzić bardziej niż poranna kawa? Dla mnie sposobem jest morsowanie! Choć sposób ten wydaje się kontrowersyjną nowinką to jest całkiem stary i w dodatku nadal ma mnóstwo miłośników. Daje darmowego naturalnego kopa energetycznego, wciskając na twarz uśmiech od ucha do ucha. Ale czy to tylko same plusy?
Sprawdźmy to razem!
 
W drogę!

Najpierw skupmy się na plusach!

Morsowanie to celowy szok dla organizmu, ale ten szok przynosi zaskakujące nagrody:

1. Turbo-Ładowanie Humoru (Zastrzyk Szczęścia): W momencie zanurzenia ciało wpada w panikę i wyrzuca potężną dawkę adrenaliny i noradrenaliny. To naturalne dopalacze! Ta reakcja nie tylko wyostrza umysł, ale też pozostawia uczucie euforii i głębokiego relaksu, które utrzymuje się przez resztę dnia. To Twój naturalny, legalny „haj”.
2. Reset Bólu i Szybsza Regeneracja: Zimno działa jak super-mocny lód. Po siłowni, bieganiu czy ciężkim dniu pracy, lodowata woda zwęża naczynia krwionośne, wypłukując substancje wywołujące ból i stany zapalne. To dlatego sportowcy od lat korzystają z krioterapii – minimalizujesz zakwasy i jesteś szybciej gotów do działania.
3. Wzmacnianie Tarczy Obronnej: Regularne hartowanie to trening dla Twojego układu odpornościowego. Nie chodzi o to, że nie złapiesz przeziębienia, ale Twój organizm uczy się szybkiej i skutecznej reakcji na stres. W efekcie stajesz się bardziej odporny nie tylko na zimno, ale i na choroby.
4. Palenie „Dobrego Tłuszczu”: Zimno zmusza organizm do pracy na pełnych obrotach, aby się ogrzać. Aktywuje się tzw. brązowa tkanka tłuszczowa (BAT), która jest piecykiem organizmu. Spala ona energię, co może pomóc w kontrolowaniu wagi i poprawia ogólny metabolizm.

A teraz trochę o tym, że to nie zawsze jest spacer po parku.

Chociaż korzyści są kuszące, musisz pamiętać, że zimna woda to potężna siła, którą trzeba szanować.

• Zagrożenie nr 1 – Serce: Jeśli masz problemy z sercem, nadciśnieniem lub arytmią, zimna woda może być zbyt dużym obciążeniem. Zawsze musisz skonsultować się z lekarzem przed pierwszą kąpielą!
• Ryzyko Utonięcia: Gwałtowny szok zimna może wywołać niekontrolowany, głęboki wdech i chwilową dezorientację. Nigdy nie wchodź do wody sam! Zawsze miej asekurację.
• Hipotermia (Wychłodzenie): Kluczem jest czas. Sesja ma być krótka i intensywna. Jeśli zaczynasz dygotać i tracić kontrolę nad kończynami, to sygnał, że czas wyjść i szybko się ogrzać. Nie bij rekordów.

Jak Zacząć (Mocne, Ale Krótkie Zanurzenie)

1. Wybierz Grupę: Dołącz do lokalnych morsów. To bezpieczniejsze i dużo przyjemniejsze.
2. Ogrzej Ciało: Przed wejściem wykonaj krótki, dynamiczny trening (np. trucht, pajacyki).
3. Wchodź Powoli i Świadomie: Zanurzaj ciało stopniowo, oddychając głęboko. Najważniejszy jest moment, w którym woda dotknie klatki piersiowej. Jeśli poczujesz jakikolwiek dyskomfort, zakomunikuj to i wyjdź z wody. Wierz mi to nie wstyd!
4. Trzymaj Czas: Na początek wystarczy 1 minuta! Na kolejnych sesjach możesz zwiększać ekspozycję dochodząc do 3–5 minut.
5. Po Wyjściu: Szybko się osusz, ubierz w ciepłe, luźne ubrania i wypij gorący napój (nie alkohol!).

A jeśli chcesz spróbować to daj znać, spróbujemy się ustawić i wejdziemy razem!

Morsowanie to filozofia, która uczy Cię świadomego oddechu, pokory wobec natury i wytrwałości w obliczu stresu. To Twój trening mentalny!

Do zobaczenia,
Ja staś.

Góry jesienią są świetną formą spędzenia wolnego czasu. Tonąc w złotej aurze opadających liści można zatracać się bez końca w pięknych widokach wokół. Trzeba jednak pamiętać, żeby się dobrze przygotować, bo czas ten obfituje w kilka zagrożeń, które mogą popsuć nawet najlepszy wyjazd.
Przygotowaliśmy dla Was listę podstawowego ekwipunku niezbędnego w takiej wyprawie.  I jest to absolutne minimum.

W drogę!

UBRANIA

Kurtka przeciwdeszczowa –  pogoda w górach szybko się zmienia nie tylko jesienią. Warto pamiętać, że warunki na dole mogą się skrajnie różnić względem tych na górze. Bycie zmoczonym przez deszcz jest nie tylko nieprzyjemne, ale też niebezpieczne. Przeszywający wiatr momentalnie wychłodzi ciało stwarzając realne zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia.

Koszulka x2  –  celowo zaznaczamy ilość sztuk. Długie podejście wyciska z turysty pot, który potem kumuluje się na koszulce. Najlepiej zmienić koszulkę na suchą tuż przed wejściem na szczyt jeszcze w linii drzew. To poprawi komfort i bezpieczeństwo przed wychłodzeniem.

Koszulka termiczna – świetną opcją są koszulki termiczne, które są niezbędne podczas górskich wypraw.

Polar –  najlepiej jakby był na zamek. Ciepłe okrycie da nam izolację przed zimnem, a w przypadku podejść śmiało można będzie go wygodnie rozpiąć regulując tym temperaturę.

Spodnie długie –  najlepiej z odpinanymi nogawkami. Są bardzo popularną trekkingową opcją. Dzięki systemowi zamków możemy z długich spodni zrobić krótkie i w ten sposób robić podejścia w cieplejsze dni, a na szczycie, gdy jest chłodniej, założyć nogawki z powrotem.

Skarpety x2 –  Nawet jeśli nie przemoczymy butów to stopy mogą się spocić. Warto mieć ze sobą drugą parę skarpet. My podczas długich wędrówek używamy specjalnych skarpet trekkingowych i talku.

Rękawiczki – nie ma nic gorszego niż skostniałe palce i próba zdobywania szczytu z rękami w kieszeniach idąc po kamieniach. Jest to i niebezpieczne i nieodpowiedzialne. Dla zmarzluchów polecamy dwie pary rękawiczek jedne „podejściowe” cienkie i drugie neoprenowe na szczyt. Można założyć jedne na drugie i wtedy będzie jeszcze cieplej.

Buff x2  – cienki buff jest świetny pod szyję i jako maska na twarz. Drugiego używamy zazwyczaj jako opaska albo cienka czapka na wchodzeniu pod górę zamiast czapki. Na szczycie oba przyjmują formę szalika.

Czapka  –  szczególnie przydaje się na otwartych przestrzeniach, gdzie wiatr osiąga sporą prędkość. Chroni uszy i zatoki. A fajna czapka, fajnie wygląda – wiadomo.

Buty – wygodne, sprawdzone, rozchodzone. To są podstawy podstaw. Dodamy jeszcze żeby były za kostkę i dobrze zaimpregnowane.

SPRZĘT

Worek na śmieci x2 (4) – pierwszy faktycznie jest na śmieci, które zabieramy ze sobą w dolinę do śmietnika. Drugi jest na tę przepoconą koszulkę i skarpety, które lepiej żeby nie leżały koło kanapek. Jesienią często trzeba się przeprawić przez grzęzawisko. Tak jak ja ostatnio. I tonąc w błocie myślałem o tym, że mogłem założyć worki na buty zanim wlazłem po pół łydki w błotnistą breję. Buty na pewno by podziękowały.

Kije –  nie są obowiązkowe, ale my już nie wyobrażamy sobie chodzenia bez nich. Przy wejściach odciążają nogi, przy zejściach pomagają w utrzymaniu równowagi.

Raczki – jakiekolwiek oblodzenie lub choćby prognoza drobnego śniegu wymaga raczków. Zapewniają komfort przy chodzeniu i poprawiają kontakt ze śliskim podłożem (pamiętaj, żeby za każdym wyjściem w góry sprawdzić ich stan)

Stuptuty – szczególnie ważne, gdy możemy zmoczyć nogawki o rosę, krople po deszczu czy po prostu zachować w miarę czyste spodnie podczas wędrówki.

Plecak z oddychającymi plecami – Odpowiednio dobrany plecak staje się przyjacielem każdej przygody. System oddychających pleców docenimy szczególnie wtedy, gdy zdejmując plecak na polanie z koszulki na plecach nie będzie ciekło jak z kranu.

Bidon na wodę/termos –  odpowiednia ilość płynów jest niezbędna, bo często nie ma możliwości uzupełnienia zapasów choćby z powodu braku źródełek. Dużo praktyczniejszy od dużej butelki jest bidon, z którego szybko możemy się napić nawet nie zatrzymując się podczas marszu.

Coś do jedzenia –  odpowiednie ilości racji żywieniowych są obligatoryjne. My zawsze zabieramy ze sobą 'coś ekstra’ na wszelki wypadek. Spadek energetyczny jest na pewno nieprzyjemny, a skrajny jest wręcz niebezpieczny.

Koc życia –  mam nadzieję, że nigdy Wam się nie przyda, ale warto go mieć w momencie, gdy idąc doznamy groźnej kontuzji i będziemy zmuszeni czekać na pomoc ( tutaj pamiętajcie, że pomoc wzywa się w skrajnych przypadkach. To nie jest taksówka dla zmęczonych turystów – to smutne, że coraz częściej trzeba o tym wspominać)

Czołówka –  czasami szlak spłata nam figla i napotkamy nieoczekiwane trudności wydłużające podróż. Koniecznym jest wtedy oświetlenie sobie drogi po zmroku. Celowo nie piszę tutaj o latarce, żeby podczas marszu mieć wolne ręce.

Odblaski –  w momencie powrotu do bazy po zmroku idąc ulicą bez chodnika bądźcie widoczni. Jakkolwiek myślicie, że źle wyglądacie w kamizelce… po prostu ją załóżcie. Prosimy!

Mapa  – lepiej, aby telefon z mapami turystycznymi czy inną aplikacją pozostał naładowany. Papierowa mapa zawsze powinna być częścią wyprawy. Nawet jeśli jej nie użyjecie to super inteligentnie będziecie wyglądali na insta z mapą i górami w tle. Serio!

Ubezpieczenie –  każda wyprawa, mniejsza czy większa niesie ze sobą ryzyko. Warto tego ryzyka unikać ale jeśli się nie da, to przynajmniej lepiej się zabezpieczyć niż płacić za helikopter.

Gaz łzawiący – na szczęście nigdy nie mieliśmy „okazji” ożywać, ale mamy zawsze ze sobą.

Plastry na otarcia i pęcherze – nawet dobrze znoszone buty mogą się źle ułożyć i narobić takiego bigosu, że powrót do bazy będzie jedną wielką męką. Dobrze jest mieć taki zestaw w plecaku i przy pierwszych objawach je zastosować. Nie ma co strugać bohatera. To ma być przyjemność.

To są jedynie podstawowe rzeczy, które powinno się mieć. Oczywiście moglibyśmy jeszcze pisać dużo dużo więcej, ale zabranie nadprogramowych kilogramów też nie jest najlepszą opcją.
Życzymy Wam cudownych wypraw, pięknych widoków i najlepszych wspomnień.
I pamiętajcie, że czasem to nie cel a droga sama w sobie jest największą przygodą!

Buziak!
Kasia i staś.

Siema załoga!

Dziś zabieram Was w miejsce, które tętni zielenią, rozpycha się cudowną architekturą i zaprasza wszystkich tych, którzy chcą choć na chwilę odetchnąć od zgiełku wielkomiejskich ulic. Zobaczymy pierwszą w Polsce bibliotekę, kościół podobny do rzymskiego Panteonu i na ochłodę skoczymy do muzeum badań polarnych. Jest to idealne miejsce na parę godzin albo jako baza wypadowa zwiedzając zachodnią Lubelszczyznę, a mowa … jak się pewnie domyślacie o Puławach!

W drogę!

Dlaczego polskie Ateny?

W telegraficznym skrócie pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1489 roku. Położenie, nazwa i główne funkcje są związane z rzeką, nad którą miasto leży. Początkowo była to mała osada handlowo-rybacka, a historycy jej nazwę wiążą ze staropolskim wyrazem „plawy” co miało oznaczać przeprawianie się przez rzekę. W drugiej połowie XVII wieku Stanisław Lubomirski zaczął wznosić na skarpie wiślanej obronny pałac, który niestety nie przetrwał długo, bo 30 lat później został spalony przez wojska szwedzkie. Będąc w rękach Sieniawskich został odbudowany, a gdy Zofia Sieniawska wyszła za Augusta Czartoryskiego Puławy przeszły w ręce Czartoryskich. O i wtedy zaczęły się cuda! Bo za sprawą tego rodu Puławy stały się znanym ośrodkiem życia politycznego i kulturalnego kraju zyskując miano Polskich Aten. Co ciekawe miasto od 1846 roku przez 72 lata funkcjonowało pod nazwą Nowa Aleksandria. Ale ten wątek rozwiniemy potem.

1. Pałac Czartoryskich

Serce Puław i symbol ich dawnej świetności. Barokowo-klasycystyczna rezydencja rodu Czartoryskich była nie tylko domem, ale też politycznym i kulturalnym centrum kraju.

Spotykali się tu wybitni malarze, architekci, pisarze oraz muzycy. To miejsce było przesycone sztuką najwyższych lotów, aż do upadku powstania listopadowego. Za pomoc w powstaniu Adam Czartoryski został skazany na śmierć, przez co musiał się salwować ucieczką do Paryża, a dobra rodu zostały skonfiskowane przez władze carskie. Chwilę potem Puławy na cześć żony cara, Aleksandrze Teodorównie, zmieniły nazwę na Nowa Aleksandria. Obecnie część wnętrz i piękny dziedziniec są udostępnione zwiedzającym. Warto zatrzymać się na chwilę, by w zadumie wsłuchać się w rytm czasów świetności osady pałacowej.  

2. Świątynia Sybilli

Zbudowana przez Izabelę Czartoryską w 1801 roku, to pierwsze muzeum narodowe w Polsce. Powstała, by chronić pamiątki po wielkich Polakach i przypominać o chlubnej historii ojczyzny. Składa się z dwóch okrągłych sal. Nad drzwiami jednej widnieje napis „Przeszłość – Przyszłości”, a wejścia do niej strzegą dwa kamienne lwy ustawione obok schodów. Wejście do drugiej sali znajduje się poniżej, od strony skarpy. Rotunda nawiązuje do klasycznej świątyni Westy z Tivoli, a jej symbolika do dziś robi ogromne wrażenie.

3. Domek Gotycki

Urokliwy, czerwony budynek w stylu neogotyckim był drugim obok Świątyni Sybilli muzeum Izabeli Czartoryskiej. Gromadzono tu pamiątki z całej Europy – m.in. po Napoleonie, Sobieskim czy Kościuszce. Domek został pieczołowicie odrestaurowany i dziś można w nim zobaczyć część dawnych zbiorów. Warto tu zajrzeć bo jest to autentyczny ślad pasji kolekcjonerskiej jednej z najbardziej wpływowych kobiet epoki oświecenia.

4. Park Pałacowy

Nie jest tylko tłem dla pałacu, ale samodzielną atrakcją. Pomniki przyrody i wiele akcentów architektonicznych skradną serca wielu osób pragnących chwilkę odpocząć od zgiełku. Został założony w stylu angielskim, co nadaje mu dzikości i odrobinę nonszalancji. Jest świetnym miejscem na spacer z aparatem lub kawę i dobrą książkę na jednej z ławek wzdłuż alejek. Osobiście uważam, że najpiękniejszy jest wiosną i jesienią gdy mieni się milionem barw.

5. Kościół Wniebowzięcia NMP

Wzniesiony w 1803 roku, jest kolejną perełką architektoniczną miasta. Często niesłusznie pomijany podczas zwiedzania, gdyż leży lekko na uboczu zachwyca turystów prostą, klasycystyczną fasadą.  Wzorowany na rzymskim Panteonie, ma wyjątkową kopułę i portyk z kolumnadą. Wnętrze jest jasne i dostojne, zachęcające do chwili zadumy. Warto poszukać tablic upamiętniających Czartoryskich i wielu dekoracji o symbolice patriotycznej.

6. Pałac Marynki

Zbudowany pod koniec XVIII wieku dla Marii Czartoryskiej, córki Izabeli i Adama Kazimierza, pałacyk jest perłą klasycyzmu. Córka Czartoryskich mieszkała w nim rzadko, częściej był on wykorzystywany dla gości książąt. W przeszłości mieścił bibliotekę, dziś pełni funkcje reprezentacyjne. Położony na uboczu może zostać ominięty przez turystów, lecz jest on ciekawym dopełnieniem osady pałacowej.

7. Muzeum badań polarnych

 

Świetnym pomysłem na spędzenie czasu jest odwiedzenie Muzeum Badań polarnych w Puławach. Muzeum cały czas się rozwija, a jego zbiory z dnia na dzień się rozrastają.

Podsumowanie

Puławy to nie tylko atrakcja dla pasjonatów historii, ale i dla każdego, kto szuka miejsca z duszą. Spacer po parku, odwiedziny w Świątyni Sybilli czy chwila zadumy w kościele – to doświadczenia, które zostają w pamięci na długo. Jeśli planujesz weekend w województwie lubelskim – zacznij od Puław. I zostań na dłużej, bo jest to świetna baza wypadowa do Kazimierza Dolnego, Dęblina, Janowca, Nałęczowa czy Gołębia.

Do zobaczenia gdzieś w parku,
Kasia i staś.

Czołem Załoga!!

Pragniemy Was zaprosić na mały wypad, w którym odwiedzimy Zamek Krzyżtopór, zobaczymy co kryje dawna osada nieopodal zamku i poszukamy atrakcji nad Jeziorem Tarnobrzeskim. Następnego dnia zabierzemy Was na krótką, rowerową wycieczkę do Sandomierza.

No to co? W drogę!

PONIŻEJ ZNAJDZIESZ FILM Z TEGO WYPADU! : )

Naszą przygodę rozpoczynamy od monumentalnej budowli w miejscowości Ujazd. Zamek Krzyżtopór to XVII wieczna budowla w stylu palazzo In forte zza, czyli rezydencja łącząca wygodę mieszkańców z funkcjami obronnymi. Fundatorem tego przyćmiewającego inne zamki dzieła był Krzysztof Ossoliński, a inspirację do swojego pomysłu zaczerpnął ze swojej podróży do Rzymu, gdzie zachwycił się jedną z najpiękniejszych Włoskich rezydencji –  zamkiem Caprarola.  

Posiadłość w Ujeździe była budowana w latach 1621-1644 i do 1631 była zwana Krzysztopór od imienia fundatora. Następnie przemianowano ją na Krzyżtopór. Było to związane z umieszczeniem nad bramą wjazdową krzyża i toporu. Krzyż symbolizował gorliwość wiary fundatora, topór natomiast był herbem rodu.

Świetnie zachowana bryła udostępniona zwiedzającym w postaci 5 oddzielnych tras daje poczucie przeniesienia się w czasie. Obecnie zamek jest w gruntownym remoncie i część pomieszczeń nie jest udostępnionych do zwiedzania, ale i tak przejście wszystkiego zajęło nam blisko dwie godziny.

 

Ciekawostką jest, że Zamek swoją bryłą nawiązuje do kalendarza. Cztery baszty odpowiadają porom roku, 12 wielkich sal to miesiące, 52 komnaty odpowiadają tygodniom, a 365 okien odpowiada liczbom dni. Dla dociekliwych pytających o lata przestępne również jest ciekawostka. W jednej z baszt jedno okno było zamurowane i mówi się, że raz na 4 lata wykuwano go, by wszystko się zgadzało.

Zamek warto zwiedzać z rana, gdy jeszcze nie ma tłumów, ale świetną opcją cieszącą się niesamowitym zainteresowaniem jest zwiedzanie nocne z przewodnikiem. Warto również pobrać aplikację na telefon, by zwiedzaniu dodać więcej koloru.

Archeopark

By zasięgnąć jeszcze więcej wiedzy historycznej warto udać się do Osady Neolitycznej w Kopcu, która znajduje się zaledwie półtora kilometra od zamku jadąc drogą 758. Jest to świetna opcja szczególnie dla dzieci, ponieważ już na wejściu będą mogły postrzelać z łuku przenosząc się tym samym w czasie.

Świetnym rozwiązaniem jest audio przewodnik w każdej z chat, gdzie można zaczerpnąć skondensowanej wiedzy o konkretnych ekspozycjach. Dzięki rekonstrukcji osady z przed tysięcy lat możemy choć na chwilę przenieść się do neolitu i zobaczyć historię osadnictwa i początków rolnictwa na tych żyznych sandomierskich ziemiach.
Oprócz zwykłego zwiedzania warto zapisać się na warsztaty prowadzone w osadzie.

Chodząc po obiekcie warto zwrócić uwagę, że całość została stworzona w ciągu dwóch lat przez trzy osoby.

Jezioro Tarnobrzeskie

Choć przyznam szczerze, że głównym powodem przyjechania nad jezioro był zjazd tyrolski zwany potocznie tyrolką, bo Kasia jest ogromnym fanem tych zjazdów, to nie ograniczyliśmy się tylko i wyłącznie do tej aktywności.

Jezioro Tarnobrzeskie oferuje mnóstwo możliwości, zaczynając od spacerów promenadą, przez kąpiele na plażach w czyściutkiej wodzie, po wiele sportów wodnych. Żeglarstwo, nurkowanie, dmuhańce i kajakarstwo to tylko garstka z wielu opcji. My postanowiliśmy na kajak i w ten sposób przepłynęliśmy kawał akwenu. Infrastruktura wokół jeziora bardzo miło zaskakuje. Darmowe przebieralnie i toalety, czysta 2 kilometrowa plaża i ogromny parking, który pomieści mnóstwo odwiedzających.

Dodatkowo bardzo dobrze zachowane ścieżki rowerowe pozwalają nacieszyć się widokiem wody również z pozycji siodełka. Na zachód warto wybrać się właśnie w okolice parkingu przy tyrolce. Widok jest naprawdę obłędny i jest to wyjątkowo dobre zakończenie dnia.

Obejrzyj film, łap inspirację i podróżuj!

Dziękujemy Wam za tę podróż.
Do zobaczenia na szlaku.
Kasia i staś.